armanda, 23 oktober 2011
Moldavië , B?l?i 12°

Sponsorreis naar Moldavië van zending over grenzen

11 t/m 18 oktober ben ik met zending over grenzen (ZoG) mee geweest op sponsorreis. Ik sponsor een gezin en kindje in Moldavië en zou tijdens deze sponsorreis ze beide opzoeken. Ik schrijf deze weblog omdat ik graag de armoede in oost Europa (Moldavië onder de aandacht wil brengen en het goede werk dat zending over grenzen in deze landen doet.

Moldavië
Voor ik op reis ging had ik al wat voor onderzoek gedaan. Moldavië, het armste land van Europa. Moldavië, het land waar 75-80% van de bevolking onder de armoede grens leeft. Moldavie, het land van kindertehuizen en waar zo’n 25% v.d. bevolking in het buitenland werkt om toch nog iets te kunnen verdienen.

Ja, dan verwacht je wel een reis waarbij je veel armoede zult zien. Dinsdag de 11e vertrokken we met een groep van 20 naar Chisinau. Al gauw zat de sfeer er goed in, we hadden het maar getroffen met zo’n leuke groep! Op het vliegveld werden we welkom geheten door de directeur van de plaatselijke Mission without borders en Lilija & Irina die onze vertalers zouden zijn tijdens de reis. Met de dreambus werden we naar Balti gereden waar we een dikke 2 uur later aan kwamen. Toen begon de week waarbij we dagelijks kinderhuizen bezochten, individueel onze gezinnen bezochten en ook wat culturele dingen bekeken hebben. De omstandigheden in de kindertehuizen vielen mij gelukkig erg mee, dit waren voorbeelden van wat voor werk er allemaal niet al verzet is door hulp van de stichting. Tijdens de rondleidingen werd ons steeds uitgebreid verteld wat voor hulp ze van ZoG krijgen. Na het zoveelste kindertehuis kende je het praatje natuurlijk wel en wou je gewoon direct naar de klassen met kinderen hahaha maar ja, ze wilden toch elke keer weer hun dankbaarheid uiten het duurde allemaal ook extra lang doordat alles vanuit het Roemeens naar het engels en weer naar het Nederlands moest worden vertaald. Als Nederland ook zulke kindertehuizen zou hebben zou het verschil nog steeds groot zijn. Bijvoorbeeld operaties die je in Nederland van zelfsprekend zou krijgen zijn hier vaak niet te financieren.
De kinderen waren zulke dotjes! We deelden in de klassen ballonnen, snoepjes, sjaaltjes etc uit. Je had hun ogen moeten zien sommigen hadden bijvoorbeeld nog nooit een ballon gezien en wisten niet wat ze met zo’n stukje rubber aanmoesten, maar al gauw begonnen de ballon gevechten en hoorde je gekke ballon geluiden en lachende kinderen, zo leuk en schattig!
Elke avond hadden we een evaluatie en hoorde je over de soms schrijnende situaties van gezinnen en kinderen. Op vrijdag was het mijn beurt om mijn gezin op te zoeken.

‘mijn’ gezin en kindje
Samen met Ina (ZoG), Frederick&Mar (mede sponsors) en Lilija (tolk ZoG) werden we opgehaald door de coördinator van Mar en mijn gezin. We reden naar het stadje/dorpje Telenesti waar onze gezinnen wonen. Onderweg komen we nog veel paard en wagens tegen en reden we door het echte moldavische platteland met hier en daar een koe aan een ketting of een oma’tje die op een groepje ganzen past. Als eerste zouden we mijn gezin bezoeken. Bij het huisje aangekomen liepen we naar de achterkant van het huis waar we begroet werden door een groot aantal eenden toen liepen we door een donker oud gangetje naar het laatste kamertje aan de linkerkant waar mijn gezin woont. We liepen binnen in een kamertje van ongeveer 3x3m. links en rechts in de hoek stond een bed met daar tussen een grote muur (tegelkachel) van 0.8 keer de lengte van de bedden. We gingen op de bedden zitten maar omdat het kamertje met ons allen stampvol zat en je elkaar niet eens normaal kon zien zijn Ina, Frederick en Mar al gauw buiten gaan wachten. Petru (23) en romana (22) hebben een dochtertje van 2 en hebben romana’s zusje van 11 geadopteerd. Ze wonen dus met zn viertjes in dit ‘hokje’. Ze moeten met zn vieren op 2 bedden slapen. Over een half jaartje wordt hier alleen nog een 5e gezinslid toegevoegd want romana is 3 maand zwanger. Ik hoorde dat petru zwaar lichamelijk werk doet (dingen tillen voor een bedrijf) en hiermee 60 euro in de maand verdiend. Ik wist wel dat ze hier erg weinig verdienden maar in Nederland werken wij hier maar een dag voor!! Ze kunnen hier dan ook maar moeilijk tot niet van rondkomen. Het was heel bijzonder om dan ineens met de mensen van je foto samen in 1 kamer te zijn. We hebben een heel goed gesprek gehad en ik ging er ook met een goed gevoel weer weg. Het gevoel dat je wat kunt gaan doen voor deze mensen het scheelde dat ze zelf heel positief in het leven staan, anders was het misschien wel heel emotioneel geworden haha. Toen ik vroeg hoe ze het deden voordat ze hulp kregen van zending over grenzen kreeg ik als antwoord: op God vertrouwen, want wat moet je nog als je dat niet kunt. Gelukkig zijn hun gebeden dan verhoord en krijgen ze in ieder geval extra voedsel, kleding en aandacht om ze te ondersteunen en hoop te geven in zo’n uitzichtloze situatie. Want dat is in Moldavië het grootste probleem, er is vaak gewoon geen werk te vinden en als ze het al vinden, verdiend het bar weinig. Mensen hebben veelal geen geld voor studies of de gezondheidszorg. Hierdoor hoorden wij veelste veel verhalen van mensen die op hun 30ste al komen te overlijden (zo ook de moeders van petru en romana). Met een studie wordt hun kans op een baan erg vergroot en kan de visuele cirkel van armoede doorbroken worden want, investeer in een kind, investeer in de toekomst!! En dat is zo belangrijk voor Moldavië. 3 sponsors uit de groep betalen een studiefinanciering aan 3 meiden. Het is dan zo goed om te horen wat dit voor die meiden betekend!
Ook mijn gezin kan nog heel wat speciale projecten gebruiken om uiteindelijk misschien weer op eigen benen te staan. En hopelijk kan ik dat met hulp van anderen ook uiteindelijk realiseren!
Op de dag van vertrek heb ik nog mijn sponsor kindje Anton ontmoet. Hij is 7 en bijna doof. Hij heeft gelukkig nog 2 liefhebbende ouders en een zusje van 1 jaar die ook alle drie zeer tot slechthorend zijn. Zijn moeder en zusje waren naar de school gekomen om mij ook te ontmoeten. Ik was zo blij dat zijn moeder echt een schat van een vrouw is en anton niet als wees door het leven hoeft te gaan, zoals de vele honderden weeskinderen die we in de tehuizen hebben ontmoet. Ik heb hele leuke gesprekken met hun en de coördinator gehad. Anton was helemaal blij met de cars kleurplaten en de autootjes haha. Hij wou ze gelijk aan zijn vriendjes laten zien ook was het zo ontzettend leuk om te zien hoe hij met zijn zusje om ging, zo veel liefde, super

Het voelde erg goed om mijn gezin en kindje te ontmoeten. Je krijgt bij de sponsoring een foto van ze maar het is zoveel leuker om ze ook daadwerkelijk te ontmoeten! Ik heb aan de ene kant ontzettend van deze reis genoten maar je schrikt ook van in wat voor omstandigheden mensen hier leven, slechts een dikke 2000 km hier vandaan.
Wat ik nog het belangrijkste vind is dat mensen hoop gegeven wordt. Zo gingen 2 sponsoren op bezoek bij hun sponsor kind die vertelde dat ze door alle ellende heen van het alleen zijn en geen hoop voor de toekomst te hebben af gezien had van zelfmoord, omdat ze wist dat er ergens in een ver land een sponsor was die van haar hield. Nou toen kregen we allemaal een brok in de keel, vooral toen bleek dat dit niet een opzich staand verhaal is. Dat het sponsor zijn zoveel meer betekend dan een financiële bijdrage elke maand. Doormiddel van af en toe een pakje naar je gezin of kind te sturen je laat weten dat je aan ze denkt en voor ze bidt, dat ze er niet alleen voor staan. Dat is toch super
En tot slot kan ik de betrokkenheid van de mensen van zending over grenzen, de lokale coordinators en medewerkers niet achterwege laten. Je merkt dat het niet alleen hun werk is, maar ze dit met hun hart doen. Velen begonnen gewoon te stralen als ze vertelden over hun werk! Ik heb gezien en geloof dat het geld op de goede plek terecht komt. Zo willen ze bijvoorbeeld op het kantoor in Chisinau geen airco kopen van ‘het geld van de sponsors’ ondanks dat het er op een herfst dag al benauwd was. Zomers is het daar helemaal niet uit te houden! Nou dan heb ik respect voor zulke mensen! Ook zeiden ze dat ze elke dag begonnen met God te danken voor de sponsors die hun werk mogelijk maken in het land. Nou, ik hoop ook dat zij de hulp nog lang voort kunnen zetten.

Hier zijn nog de websites van zending over grenzen voor wie meer wil weten over het werk wat ze in oost europa doen, of misschien ook wel een gezin of kindje wil sponsoren
Het lijkt misschien een beetje op een verkoop praatje zo haha. Maar als je met je eigen ogen ziet hoe die mensen worden geholpen en hoe hard het nodig is, wordt je er wel enthousiast van

http://www.zendingovergrenzen.nl/wie/

www.helpeengezin.nu

Wil je Armanda in Moldavië bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl